Küçükken ne olmak isterdiniz?

   Küçükken yapmak istediği mesleği yapan insanlar nasıl hissediyor acaba? O yaşlarda ne istediğini bilmenin mümkün olduğunu düşünemiyorum. Gerçekten istiyorlarsa bile geçen zamanda motivasyonları nasıl kaybolmaz nasıl vazgeçmezler?

 

  Evimize ben 4. sınıfa giderken internet geldi. İstediğim merak ettiğim şeylere ulaşmak artık çok kolaydı. Araştırmayı ve öğrenmeyi çok sevmiştim. İyi bir şey mi kötü bir şey mi bilmiyorum ama gördüğüm her şeyi olmak isterdim. Astronot, yönetmen, doktor, oyuncu, hostes, sporcu... Aslında çoğumuz küçükken öyleydik. Bazı arkadaşlarım vardı ve ben gibi daldan dala atlamazlardı. Sevmezdim ve eziklerdim hep. İşin gerçeği öyle olmak istiyordum keşke ne istediğimi bilsem derdim.

   

   Biraz daha büyüyünce ne olmak istiyorsun sorusuna hafız, yazar ve doktor cevabını vermeye başladım. İstediğim için değil ama istemiyor da değildim. Doktorluğu ve hafızlığı kafama tabiki ailem soktu. Hafızlık için eğitime başladım ve uzun sürse de tamamladım. O kadar çok yıprattı ki beni bu dönem başka hiçbir şeye hevesim kalmadı. Asla pişman değilim ama çok yorulmuştum. Yazarlık belki ama doktorluk hayal olmuştu bile.

   Şimdilerde 22 yaşında 2. tıbbi laboratuvar teknikleri bölümü okuyan bir kızım. Bu sene mezun olup kpss çalışıp atama bekleyeceğim. Derslerim ortaokulda iyiydi ama lisede çok fazla eksiğim var okula bile gitmedim sayılır zaten. Tıp kazanmak hayal gibi. En yakın arkadaşım tıp okuyor şu an. Onu gördükçe acaba olabilir miydi diye düşünmek kaçınılmaz oluyor. Her şeyi bırakıp sıfırdan bir maceraya atılacak cesaretim ve kendi e güvenim yok. Daha ulaşılabilir hedefler koyuyorum kendime ister istemez. Mesela biyolojiye tamamlayıp yüksek lisans yapmak vb. Gerçi bu hevessizlik ve hayata kızgınlıkla onu da yapar mıyım bilmiyorum ama benden bir şeyler alındı ve geri almak istiyorum.